Strobalenhuis in Zonhoven

We weten het, het is extreem lang geleden sinds we de blog hebben aangepast. Eindelijk vinden we even een gaatje om toch wat nieuwe tekst en foto’s toe te voegen. We hebben al van verschillende mensen onder ons voeten gekregen dat we ‘niet goed bezig zijn’ met de blog.

Ondertussen is er al heel wat veranderd. In november zijn wij 3 weken op reis geweest en toen we terug kwamen, hadden de ouders van Robin ervoor gezorgd dat alles in orde was vooraleer het houtskeletbouwer eraan zou beginnen. Er moest nog een worteldoek gelegd worden met hierop kiezel. Deze worteldoek zorgt ervoor dat er geen wildgroei komt onder onze woning. Verder hebben zij er ook voor gezorgd dat er electriciteit voorzien was. Deze is nodig voor de kraan.

We hadden nauwelijks voet gezet op Belgische bodem, we zaten met ons hoofd nog wat in Afrika, maar moesten bijna onmiddellijk naar de bouw. De kraan werd geleverd. Niet bepaald de meest sociale mannen die ze kwamen installeren. De dag nadien werd het hout door de houtskeletbouwer geleverd. Het is een serieuze berg hout. Dit kan niet anders dan zorgen voor een extreem stevige woning.

Voorlopig kunnen we zelf niet veel doen, het werk moet nu gebeuren door Patrick de houtskeletbouwer en zijn medewerker Leo. Er werd al veel van het houtskelet voorbereid, waardoor je onmiddellijk een groot resultaat ziet. Jammer genoeg komt het bouwverlof eraan en ligt alles even stil. En net zoals vorig jaar is de winter echt wel in het land, stevig vriezen en veel sneeuw. Dus ook na het bouwverlof kan er niet onmiddellijk verder gewerkt worden.

Half januari wordt er wel opnieuw gewerkt. Op iets langer dan een week is het houtskelet zo goed als volledig af. Nu wordt het tijd dat wij in actie schieten. Het dak moet geïsoleerd worden en dit gebeurt, ja, met stro. Onze eerste lading stro wordt in het huis gezet. Donderdag 28 januari moet we al vroeg aan de bouw zijn. Patrick legt ons uit hoe we het dak moeten isoleren en zijn medewerker blijft heel de dag op de werf om de kraan te bedienen en ook om te helpen bij het persen van de strobalen tussen de spanten van het dak. Dit lijkt simpel, maar het is ‘one hell of a job’. Niks voor vrouwen en al zeker niks voor Joyce voor wie op het dak kruipen al een hele belevenis is. Leo, Robin, Jeffrey en Yves zijn uiteindelijk de mannen die het dak op kruipen en met veel bruute kracht de balen in het dak steken. Jammer genoeg krijgen we niet alles af waardoor we vrijdag opnieuw naar de bouw moeten. Deze keer regent het de hele namiddag, iedereen wordt drijfnat en echt warm is het nu ook weer niet. Maar we geven toe, na twee dagen hard werken, kunnen we er toch met grote tevredenheid op terugkrijgen. Ons dak is nu goed geïsoleerd en mooi met plastiek afgedekt. Nu is het opnieuw aan de houtskeletbouwer om het dak volledig af te werken, inclusief de dakpannen.